| Princess님의 프로필×÷··»º°‘¨ MirÄclé§ ~ DiÄ...사진블로그리스트 |  도구  도움말 |
: Themeบรรเจิดๆ ของงานเขียน <By Me.>
|
×÷··»º°‘¨ MirÄclé§ ~ DiÄrY ¨‘°º«··÷×By : (¯`•· PriÑçes§ ~ Kø ·•´¯) 11월 27일 "คิดถึง"อีกครั้ง...ที่ความ "คิดถึง"
เป็นได้เพียงแค่ "ความคิด"
ความคิด...ถึง
....ที่จบในตัวเอง....
ที่บอกว่า..." ถึง"
นั่นเป็นเพียงเพราะ "มันจบแล้ว"...ในตัวของชั้นเอง
จบแล้ว...ด้วยตัวของชั้นเอง
11월 23일 เมื่อฝนซาเข้าหน้าหนาว.... ^^"" เมื่อฝนซาเข้าหน้าหนาว....
มันผ่านมาอีกคราว ทำให้ใจฉันมันสั่น
ต้องหวั่นไหว...ก็เพราะฉันคิดถึงเธอ"
เสียงเพลงกระตุ้นความรู้สึกนึกคิดให้เปิด Blog ต้อนรับหน้าหนาวอีกครั้ง
พงศยา...กลับมาแล้วค่ะ กับเรื่องราวบนหน้าบันทึกที่ขาดหายไปนานแสนนาน
ต้อนรับลมหนาว ด้วย...รอยยิ้มและความอบอุ่นของสายลมและแสงแดดที่สมดุล
ขอบคุณ...ทุกการเดินทางที่พ้นผ่าน ที่ทำให้ได้เรียนรู้ในทุกๆ วัน
ลมฝนและพายุพัดผ่านไปแล้ว...เมฆหมอกแห่งความสับสนก็ผ่านพ้นไปด้วย
แด่...ความทรงจำดีๆ ของชีวิตในฤดูหนาวที่มาถึงนี้
" อากาศหนาวแค่ไหน...ชีวิตก็ยังคงต้องเดินต่อไป..."
 เหมือนๆ กับที่ ... เหงาแค่ไหน ก็ยังต้องอยู่ต่อไป...
 แค่ยิ้ม....ให้ได้ แบบนี้
 และแม้สายฝนจะเคยทำให้เราชุ่มฉ่ำใจพร้อมไปกับความเปียกปอน
แต่วันนี้...คงไม่อาจปฏิเสธได้ว่า
ความอบอุ่นของสายลมและแสงแดด กลับทำให้ใจดวงนี้
อบอุ่น อ่อนโยน และเข้มแข้งได้มากกว่า
" ไม่ชุ่มฉ่ำ ไม่เปียกปอน แต่ มั่นคงและเป็นตัวเอง"
นี่คงเป็นสีสันของชีวิต...สีสันของการเปลี่ยนผ่านฤดูกาล
ที่มีแค่โลกใบเล็กใบนี้เท่านั้นที่ทำได้
และมีเพียงมนุษย์ตัวเล็กๆ เท่านั้น ที่รู้สึกและเรียนรู้ไปกับโลกใบนี้ได้
เพราะฉะนั้น....จงภูมิใจที่ได้รับการเลือกให้ได้เรียนรู้ในสีสันเหล่านี้
"จงภูมิใจ...ที่ได้เกิดมา ได้มีชีวิตอยู่ ได้เรียนรู้ และได้เป็นตัวเอง"
ใช้ชีวิตให้มีความสุข
ยอมรับและมีความสุขกับสิ่งที่ได้เลือก...ในผลของการตัดสินใจของตัวเองจากการเลือกนั้น
แล้วก้าวไปข้างหน้า...อย่าได้คิดเสียใจหรือเสียดาย
เพราะการคิดแบบนั้น จะทำให้ชีวิตถอยหลังไปทีละก้าว
สุดท้าย คือ...สับสน และวางไม่ลง
...ไม่มีประโยชน์หรอก...
แค่ยิ้มให้ได้ก็พอ
ไม่ว่าอะไรจะเกิด...ก็ตาม
ฤดูกาลยังมีเปลี่ยนผ่าน ร้อนเป็นฝน ฝนเป็นหนาว หนาวเป็นร้อน....
ชีวิตคนก็เช่นกัน...เมื่อความมืดมิดหายไป แสงสว่างจะเข้ามาแทนที่
เช้าแล้ว....แสงแดด สายลม อบอุ่น
 ขอให้เช้านี้...อยู่กับตัวชั้นและทุกคน ตลอดไป.... 4월 24일 ถึงเวลาสร้างวงกลม...ป้องกันความผิดหวังเคยไหม ที่รู้สึกว่า . . . อยากจะมีวงกลมหนาๆ สักวง ล้อมรอบตัวของเราเอาไว้ เพื่อเป็นเกราะป้องกันบางสิ่งบางอย่างที่ไม่ดี . . . ที่กำลังจะผ่านเข้ามาในชีวิต เผื่อว่าสักวัน . . . ฉันอาจจะต้องพบกับ "ความผิดหวัง" ซึ่งฉันก็เริ่มที่จะถามตัวเองแล้วแหละว่า . . . ฉันเข้มแข็งพอหรือยัง กับการตัดสินใจของตัวเอง ฉันเข้มแข็งพอหรือยัง ที่จะทำอะไรที่ขัดกับความรู้สึกของตัวเอง ฉันเข้มแข็งพอหรือยัง ที่จะอยู่เพื่อตัวของฉันเอง ฉันเข็มแข็งพอหรือยัง ที่จะทำเพื่อใครคนหนึ่ง . . . เพื่อให้เขาได้ไปพบกับสิ่งที่ดีกว่า ไม่ใช่สิ่งที่เป็นอยู่ ซึ่งฉันก็ได้ให้คำตอบ กับตัวเองว่า . . . ฉันยังไม่พร้อม ยังไม่พร้อมจริงๆ ที่จะทำร้ายความรู้สึกของตัวเองขนาดนั้น ถึงแม้จะรู้ว่า . . . มันต้องมาถึงแน่ๆ ในไม่ช้า แต่อย่างน้อยมันก็ทำให้ฉันคิดได้ว่า . . . คงจะถึงเวลา ที่ฉันต้องสร้างวงกลมหนาๆ ขึ้นมาสักวง ไว้เพื่อเป็นเกราะป้องกัน "ความผิดหวัง" ที่กำลังจะเกิดขึ้นในอนาคตอันใกล้ เพื่อให้ฉันเจ็บน้อยที่สุด หากวันนั้นได้มาถึง . . . เพื่อให้ฉันยังคงมีรอยยิ้มหลงเหลืออยู่บ้าง เมื่อนึกถึงวันเก่าๆ เพื่อให้ฉันยังคงมีความรู้สึก และใช้ชีวิตที่เหลืออยู่ต่อไปได้บนโลกใบนี้
ขอขอบคุณข้อมูลจาก 3월 26일 ความจริงของสายลม
ความบังเอิญบางอย่างนั้น... มันก้อเกินกว่าจะเป็นแค่เรื่องบังเอิญซะอีก
แต่ความจริง...ก้อยังคงเป็นความจริงอยู่วันยังค่ำ ความจริง... ที่ทำให้ ความบังเอิญ มีค่าแค่เพียง...ความว่างเปล่า
เหมือนกับที่.... ความจริงของสายลม คือ ผ่านมาแล้ว ก้อต้องผ่านไป เช่นเดียวกับ ฤดูกาล... เมื่อเปลี่ยนผ่านจากฤดูฝนสู่ฤดูหนาว เราอาจจะรู้สึก ไม่คุ้นชินกับความเหน็บหนาวในระยะต้นฤดู แต่เมื่อผ่านไปซักพัก...เราจะค่อยๆ ปรับตัว ปรับใจ ที่จะยอมรับลมหนาวเข้ามาเป็นส่วนหนึ่งของชีวิต ในแต่ละวัน เป็นสิ่งสำคัญ...ในชีวิตของเรา
เมื่อ เวลาผ่านไป...และ ผ่านไป... อย่างไม่ทันตั้งตัว...เราก้อจะพบว่า ลมหนาวได้พัดผ่านเราไปแล้ว และพบแต่เพียงไออุ่นๆ ของแสงแดด ในฤดูร้อน เข้ามาแทนที่ เพียงเท่านั้น
ในขณะที่บางที...เรายังม่ายทันรู้สึกตัวด้วยซ้ำว่า ลมหนาว กลายมาเป็นสิ่งสำคัญ เป็นสิ่งสำคัญ...ในชีวิตของเรา
เช่นเดียวกับความรู้สึกของคน วิถีความสัมพันธ์ของคนเรา...ความรู้สึกที่ไม่เปิดรับ เพราะ ไม่คุ้นเคย ความแปลกหน้า...ทำให้เราปฏิเสธไมตรีจิต แต่...เมื่อคำตอบของสายลม กับใครบางคนที่สายลมพัดพามาด้วย ได้พัดมากระทบจิตใจจนกลายเข้ามาเป็นส่วนหนึ่งในชีวิต ในแต่ละวัน... กลายมาเป็นสิ่งสำคัญ...ในชีวิตของเรา
เมื่อเวลาผ่านไป....และ ผ่านไป.... อย่างไม่ทันตั้งตัว เราก้อจะพบว่า ลมหนาวได้พัดผ่านเราไปแล้ว และเช่นเดียวกัน ลมหนาวก้อได้พัดพาใครบางคนจากไปแล้ว ด้วยเช่นกัน ใครบางคน...ได้เดินผ่านเราไปแล้ว...ได้เดินจากเราไปแล้ว...
ไม่มีอีกแล้ว...สายลมบางเบา อบอุ่น อ่อนไหว ในความรู้สึก... ไม่มีอีกแล้ว ใครบางคนคนนั้นที่อบอุ่น อ่อนไหว ในความรู้สึก
ในขณะที่บางที...เรายังม่ายทันรู้สึกตัวด้วยซ้ำว่า ใครบางคนคนนั้นกลายมาเป็นสิ่งสำคัญ
เป็นสิ่งสำคัญ...ในชีวิตของเรา
หมดฤดูแล้ว...หมดความรู้สึกแล้ว... สิ่งที่ทิ้งไว้เบื้องหลังสายลม...ก้อแค่ ความสัมพันธ์ที่ว่างเปล่า และ จิตใจที่บอบช้ำซ้ำแล้วซ้ำเล่าของใครบางคนที่ถูกทิ้งไว้เบื้องหลัง เพียงเท่านั้นเอง...
ได้แต่หวังว่า...แสงแดดอบอุ่น ในฤดูร้อน จะช่วยหล่อหลอม ให้จิตใจได้แข็งแกร่ง และ ประสานเศษแก้วที่แตกละเอียดในจิตใจ ให้กลายเป็นแก้วใสๆ ใบใหม่...ที่พร้อมจะเติมน้ำลงไปได้อีกครั้ง
แก้วใบใหม่...ที่วางใจโลกภายนอก
3월 3일 ^รักไม่ต้องการเวลา^บางครั้งคนเราก็เผลอยึดติดกับวันเวลามากเกินไป
จนอาจจะลืมไปว่า "ในบางที...ความรักก็ไม่ต้องการเวลา"
---------------------------
ในที่สุด...ความพยายามในการเรียนปริญญาโทก็กำลังจะสัมฤทธิ์ผล
สอบตัวสุดท้ายวันพฤหัสนี้ ส่งบทความวันที่สิบนี้
เคลียร์รูปเล่มสารนิพนธ์...ก็เป็นอัน"จบ"ซะที
ถ้าทุกอย่างผ่านพ้นไปด้วยดี...
แสดงว่าปีนี้มหาบัณฑิตอีกรุ่นหนึ่งของ MLW
ซึ่งก็คือชั้นและเพื่อนๆในรุ่น ก็คงจะพบกับทุกคนที่ท่าพระจันทร์ในเดือนสิงหาคมของปีนี้
เพื่อรับพระราชทานปริญญาบัตรและถ่ายรูปร่วมกัน
สู้ๆ อิมะ...แล้วพบกันค่ะ ^_^
|
|
||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
쪽지 보내기
RSS 피드 구독
친구에게 소개하기
Live.com에 추가
온라인 인맥에 추가
알림 서비스 등록|
|
